Perio Basics
Podstawy, na których opiera się cała dalsza praca: powtarzalny pomiar, obiektywne wskaźniki i dokumentacja umożliwiająca porównanie wizyt.
01
Bez pomiaru nie wiesz, czy pracujesz w zapaleniu dziąseł, czy w zapaleniu przyzębia. Sześć punktów na zębie, sonda kalibrowana, stały nacisk. Pomiar zapisany raz na wizytę jest wart więcej niż najlepiej wykonana higienizacja bez danych.
02
Krwawienie po sondowaniu opisuj procentowo, nie opisowo. BOP poniżej 10% to stabilne przyzębie. Powyżej 30% oznacza aktywny stan zapalny, którego nie zamknie sama instrukcja higieny.
03
Zanotuj wysokość recesji i grubość dziąsła. Cienki fenotyp zmienia technikę pracy: mniejszy nacisk, inne narzędzia, inna instrukcja szczotkowania. To także sygnał, że pacjent powinien zostać oceniony periodontologicznie przed leczeniem ortodontycznym.
04
Głębokość kieszonki interpretuj razem z położeniem granicy szkliwno-cementowej i obrazem RTG. Kieszonka 5 mm przy przeroście dziąsła to inna sytuacja niż 5 mm przy utracie kości.
05
Periodontogram, procent BOP, zdjęcia wewnątrzustne i data. Dopiero porównanie dwóch pomiarów pokazuje, czy leczenie działa — i jest najmocniejszym argumentem w rozmowie z pacjentem.
Kolejny krok: protokół fazy podtrzymującej oraz kryteria skierowania.